Artikel in LRV Magazine 2014

geplaatst in: Blogs | 0

Anatomie-biomechanica


H
oe zit een paard in mekaar en hoe beweegt het paard?

Sharon engages her students with her down-to-earth approach and wicked sense of humour, yet approaches her work very seriously. She carries us through dissection workshops with stories and anecdotes, while maintaining utmost professionalism, and above all, respecting and honouring the life of the horse who now teaches us from the table. It is the lessons from these horses that allow Sharon and her students to improve the lives of the horses still with us.

Een fascinatie door mijn opleiding orthopedie brengt mij telkens weer bij opleidingen rond het paardenlichaam. Om het nog beter te leren begrijpen en problemen beter te leren kennen en herkennen.

Deze keer in Nederland bij het Equine-studiecentrum kwam Sharon May Davis uit Australië als gastspreker. Sharon May-Davis is een ‘legende’ op het gebied van Biomechanica en Dissecties en reist over de hele wereld om met therapeuten, trainers en ruiters te werken. Sharon, The Bone Lady, onderzocht honderden paarden eerst levend en daarna dood. Paarden die een duidelijke afwijking laten zien door te manken worden uitvoerig onderzocht en gefilmd tijdens het bewegen, voor het inslapen. Als ze dan zijn ingeslapen gaat Sharon op zoek naar de oorzaak van het manken. Wat ging er mis in het paardenlichaam dat dit paard niet meer kan stappen zonder te manken? Omdat ze een grote databank heeft opgesteld van materiaal van paarden die manken en daarna ook kan kijken in het lichaam van het paard kan ze nu op voorhand al detecteren wat er mis is bij een bepaald soort manken.

Tijdens de theorie liet Sharon veel bewegende beelden zien, telkens liet ze ons de beelden bespreken, en zij gaf ons tips: waar moeten we kijken en wat gebeurt er. Een paar belangrijke opmerkingen kwamen naar voor tijdens deze theorie. Eén ervan: bereid je paard voor op het rijden “train the back before you ride”. De rug heeft extra training nodig voor we gaan rijden, de rug van het paard moet ons ‘leren’ dragen.

De elleboog van het paard kreeg extra aandacht tijdens de theorie.

Blijkbaar heeft elk paard dat meer dan drie maanden werd bereden beschadigingen in dit gewricht. Door haar vele dissecties van paarden kon ze dit telkens weer zien. Sharon liet enkele beelden zien van paarden die heuvels op en heuvel af liepen. Heel confronterend hoe de beweging van de elleboog niet in orde is, hoe de paarden pijn hebben telkens als ze een voorbeen op de grond plaatsen. Als je hier meer over wil lezen kan dit in het artikel Revealed: the Common ‘Equine Arthritis You Won’t Read About in Textbooks even intypen in google en je krijgt het hele artikel, met foto’s en bewegende beelden. Zeker de moeite om eens te lezen en te kijken naar de foto’s en de filmpjes.

Er werd ook extra aandacht besteed aan het Nuchal-ligament.

Dit ligament ziet er bij dissectie ook anders uit dan de anatomieboeken ons willen laten geloven. In een studie waarbij ze 35 paarden dissecteerde, bleek dat bij geen van deze 35 paarden het ligament vastzit op C6 en C7. Met andere woorden: De basis van de nek van het paard wordt niet ondersteund door dit ligament waardoor de basis van de nek ook heel instabiel is. Ook dit artikel vind je op het internet: How The Anatomy Books (Unintentionally) Fail Us Over The Nuchal Ligament.

De eerste twee dagen van de opleiding werden we ondergedompeld in de anatomie, Sharon leerde ons om alle beenderige uitsteeksels van het paard te zoeken. Voelen was hier heel belangrijk, wat voel je onder de huid, waar zitten al die botjes in het paardenlichaam met die moeilijke namen: spine of scapula, accessary carpal… wat een geluk dat ik bij de mens deze al kan palperen. De meeste deelnemers hadden ook een eigen paard mee en inderdaad na de praktijkles stonden deze paarden volgeschreven met krijt, dat gelukkig afwasbaar is. Nadat we bij de paarden alle belangrijke structuren hadden gevonden werden deze met elkaar verbonden. Tot onze verbazing kregen we zo een beeld van alle gewrichten aanwezig in het paard. Door nu de paarden te bewegen konden we kijken naar de bewegingen van de verschillende gewrichten. Zijn de bewegingen symmetrisch, zijn er afwijkingen… Opvallend: geen enkel paard maakte eenzelfde beweging, alle paarden waren duidelijk verschillend in hun beweging.

Dag drie gingen we aan de slag met de voortbeweging van de paarden. De botstructuren, in het lichaam van het paard, komen in beweging door spieren. Waarom is het zo belangrijk dat we deze spieren leren kennen? Als instructeur van je paard, is het van belang dat je de spieren van het paard kent zodat je in je training kan inspelen op wat het paard nodig heeft om zijn lijf op de juiste manier te ontwikkelen.

Daarom zagen we theoretisch hoe de verschillende paardenspieren lopen en voor welke bewegingen ze zorgen. Vervolgens werden de paarden er bij gehaald voor het praktijkgedeelte. Met behulp van krijt duiden we de spieren aan op het paardenlichaam. Hier werd het voelen nog belangrijker, elke kleine verandering onder de huid moest aangeduid worden. Zo was het heel opvallend dat de m. trapezius bij geen enkel paard voelde zoals de anatomieboeken ons leren. Individuele grote verschillen waren hier te voelen.

Ik moet zeggen dat ik op deze vier dagen heel veel heb bijgeleerd, nog nooit was het mij zo duidelijk uitgelegd en getoond. De praktijk was telkens zeer verhelderend en ik kan nu schrijven: het was heel confronterend hoe Sharon de zere plaats op de paarden kon aanwijzen, zeker als het gaat over je eigen paarden.

Of hoe onze paarden pijn niet tonen, omdat ze prooidieren zijn, omdat het ze zo is geleerd: pijn tonen is opgegeten worden door het roofdier.

Liesbet Diestelmans

 

IMG_3074DSC_0032